الجواب الصحيح لمن بدل دين المسيح لابن تيمية - جـ ٥

[Fasal: Perbincangan Bersama Orang-orang Nasrani Mengenai Penggunaan Istilah al-Jauhar (Zat Yang Berdiri Sendiri) Terhadap Allah Ta'ala]

Fasal

Orang yang menceritakan tentang mereka berkata: Maka aku berkata, "Sesungguhnya mereka mengingkari kata-kata kami bahawa Allah Ta'ala adalah al-Jauhar (zat yang berdiri sendiri)."

Mereka berkata: "Sesungguhnya kami mendengar tentang kaum ini bahawa mereka adalah orang-orang yang mempunyai kelebihan, adab, dan pengetahuan. Sesiapa yang mempunyai sifat seperti ini, dan dia telah membaca sebahagian daripada buku-buku para falasifah (ahli falsafah) dan al-mantiq (ilmu logik), maka apakah alasan mereka untuk mengingkari perkara ini terhadap kami? Hal itu kerana sesungguhnya ia bukanlah..."

Tidak ada sesuatu pun di alam kewujudan ini melainkan ia sama ada al-Jauhar (zat yang berdiri sendiri) atau al-'Aradh (sifat yang menumpang pada zat). Hal ini kerana apa jua perkara yang kita perhatikan, kita akan mendapati ia sama ada berdiri dengan sendirinya tanpa memerlukan yang lain dalam kewujudannya, dan itulah al-Jauhar. Ataupun ia memerlukan yang lain dalam kewujudannya serta tidak boleh berdiri dengan sendirinya, dan itulah al-'Aradh. Tidak mungkin ada bahagian ketiga bagi kedua-dua bahagian ini.

Maka bahagian yang paling mulia antara kedua-duanya adalah yang berdiri dengan Zat-Nya sendiri tanpa memerlukan yang lain dalam kewujudannya, iaitu al-Jauhar. Memandangkan al-Bari (Tuhan Pencipta) - Maha Suci nama-nama-Nya - adalah semulia-mulia segala yang wujud; kerana Dia adalah pencipta bagi segala yang lain, maka mestilah al-Jauhar itu menjadi perkara yang paling mulia dan paling tinggi.

Oleh sebab itulah kami mengatakan bahawa Dia adalah al-Jauhar yang tidak sama seperti jauhar-jauhar (zat-zat) makhluk, sebagaimana kami mengatakan bahawa Dia adalah sesuatu yang tidak sama seperti sesuatu yang diciptakan. Jika tidak, nescaya akan membawa maksud bahawa keadaan-Nya bergantung kepada yang lain dan memerlukan yang lain dalam kewujudannya. Perkara ini adalah sesuatu yang buruk untuk diucapkan terhadap Allah Ta'ala. Maka aku berkata...

... Walaupun ia (nama Nabi) terdapat di dalam kitab-kitab mereka, maka sesungguhnya tidak ada keraguan bagi setiap orang yang mengenali keadaan Muhammad - baik daripada kalangan orang yang beriman mahupun kafir - bahawa Baginda adalah antara manusia yang paling berakal di muka bumi. Hal ini kerana orang-orang yang mendustakan Baginda pun tidak meragui bahawa Baginda mempunyai pengalaman, pengetahuan, dan kebijaksanaan yang membolehkan Baginda menegakkan urusan yang agung ini, yang mana tidak pernah dicapai oleh sesiapa pun sebelum mahupun selepasnya. Maka diketahui secara pasti (darurah) bahawa Baginda tidak akan melakukan perkara itu dan tidak akan memberitahu mengenainya, sedangkan Baginda adalah orang yang paling bersemangat agar orang lain mempercayainya, paling mengetahui tentang jalan-jalan yang membawa kepada kepercayaan, dan paling menjauhi daripada melakukan sesuatu yang Baginda tahu akan menyebabkan Baginda didustakan.

Sekiranya Baginda tidak mengetahui bahawa namanya tertulis di sisi mereka - bahkan sekiranya Baginda tahu perkara itu tidak ada - nescaya Baginda tidak akan memberitahu perkara tersebut berulang-ulang kali, menjadikannya sebagai bukti, serta menzahirkannya kepada orang yang bersetuju mahupun yang menyelisihinya, dan kepada para penyokong mahupun musuh-musuhnya. Sesungguhnya perbuatan ini tidak akan dilakukan melainkan oleh orang yang paling kurang akalnya; kerana pada perbuatan itu terdapat pendedahan terhadap pendustaannya di hadapan orang yang beriman kepadanya daripada kalangan mereka (Ahli Kitab), iaitu di hadapan orang yang Baginda khabarkan kepadanya, sedangkan perkara itu berlawanan dengan maksud Baginda. Hal ini adalah seperti kedudukan seseorang yang ingin mengemukakan saksi-saksi atas haknya, lalu dia mendatangi orang yang dia tahu tidak akan berbohong, dan dia tahu bahawa orang itu bukanlah saksi serta tidak hadir dalam urusannya, lalu dia berkata: "Orang ini akan menjadi saksi untukku, dan orang ini akan menjadi saksi untukku kerana mereka hadir dalam urusan ini." Maka orang-orang itu akan berkata: "Kami tidak akan menjadi saksi untuknya dan kami tidak hadir pun dalam urusan ini." Maka perkara ini tidak akan dilakukan oleh orang yang berakal yang mengetahui bahawa mereka tidak hadir dan mereka akan mendustakannya serta tidak akan memberikan kesaksian untuknya.

Keempat: Hendaklah dikatakan: Apabila telah tertegaknya tanda-tanda (alam) atas kebenaran Baginda, lalu Baginda mengkhabarkan bahawa namanya tertulis di dalam kitab-kitab terdahulu dan para nabi telah membawa khabar gembira mengenainya, maka diketahuilah bahawa perkara itu sememangnya benar. Namun perkara ini tidak disebut melainkan selepas tertegaknya dalil yang berasingan atas kenabian Baginda.

Sesungguhnya beliau tidak mempunyai harta untuk diberikan kepada mereka, tidak ada kedudukan (pangkat) untuk diserahkan kepada mereka, dan beliau juga tidak mempunyai pedang. Sebaliknya, pedang, harta, dan kedudukan itu berada di tangan musuh-musuh beliau. Mereka (musuh) telah menyakiti pengikut-pengikut beliau dengan pelbagai jenis gangguan, namun para pengikut itu tetap bersabar dan mengharapkan pahala serta tidak berpaling daripada agama mereka kerana kemanisan iman dan al-Ma'rifah (pengetahuan tentang Allah) telah meresap ke dalam hati mereka.

Makkah telah menjadi tempat orang Arab mengerjakan haji sejak zaman Nabi Ibrahim, maka pada musim haji, kabilah-kabilah Arab akan berkumpul. Lalu beliau keluar menemui mereka untuk menyampaikan ar-Risalah (perutusan wahyu) dan mengajak mereka kepada Allah dengan penuh kesabaran terhadap apa yang beliau hadapi, seperti pendustaan orang yang mendustakan, kekasaran orang yang kasar, dan penolakan orang yang berpaling.

Keadaan ini berterusan sehinggalah beliau bertemu dengan penduduk Yathrib. Mereka adalah jiran kepada kaum Yahudi dan telah mendengar berita tentang beliau daripada orang Yahudi tersebut, serta telah mengenali beliau. Apabila beliau mengajak mereka (kepada Islam), mereka menyedari bahawa beliau adalah Nabi yang dinanti-nantikan yang telah dikhabarkan oleh kaum Yahudi kepada mereka. Mereka juga telah mendengar berita tentang beliau sehingga mereka mengetahui kedudukan beliau.

Sesungguhnya urusan (dakwah) beliau telah tersebar luas dan menjadi jelas dalam tempoh belasan tahun. Lalu mereka beriman kepada beliau dan melakukan al-Bai'ah (janji setia) untuk beliau berhijrah dan sahabat-sahabat beliau berhijrah ke negeri mereka, serta untuk melakukan al-Jihad (berjuang di jalan Allah) bersama beliau. Maka beliau pun berhijrah bersama orang yang mengikuti beliau ke Madinah, yang di sana terdapat golongan al-Muhajirun (orang yang berhijrah) dan al-Ansar (golongan penolong).

Tiada seorang pun di antara mereka yang beriman kerana keinginan duniawi mahupun kerana takut, kecuali sebahagian kecil daripada golongan Ansar yang masuk Islam secara zahir (luaran) sahaja, kemudian sebahagian daripada mereka menjadi semakin baik Islamnya. Kemudian beliau diizinkan untuk melakukan al-Jihad, lalu kemudian beliau diperintahkan dengannya.

Beliau sentiasa melaksanakan perintah Allah dengan cara yang paling sempurna dan paling lengkap, iaitu dengan as-Sidq (kebenaran), keadilan, dan kesetiaan. Tidak pernah dicatatkan beliau melakukan walaupun satu pembohongan, tidak pernah melakukan kezaliman terhadap sesiapapun, dan tidak pernah melakukan pengkhianatan terhadap sesiapapun. Sebaliknya, beliau adalah manusia yang paling benar, paling adil, dan paling menepati janji.

Segala sifat mulia ini tetap utuh walaupun keadaan yang beliau lalui berubah-ubah, sama ada dalam keadaan perang mahupun damai, aman mahupun takut, kaya mahupun fakir, serta ketika pengikutnya sedikit mahupun ramai. Begitu juga ketika beliau menang ke atas musuh pada suatu masa, dan ketika musuh menang ke atas beliau pada masa yang lain, dan beliau...

...dengan selain mereka, maka nampaklah bahawa mereka (umat Muhammad) lebih kuat pegangan agamanya berbanding orang lain. Apabila dibandingkan keberanian mereka, jihad (perjuangan) mereka di jalan Allah, serta kesabaran mereka terhadap perkara-perkara yang dibenci demi zat Allah, maka nampaklah bahawa mereka adalah yang paling agung jihadnya dan paling berani hatinya. Apabila dibandingkan pula kemurahan hati mereka, pemberian mereka, dan kelapangan jiwa mereka dengan selain mereka, maka menjadi jelaslah bahawa mereka lebih murah hati dan lebih mulia berbanding orang lain.

Segala fadhail (kelebihan-kelebihan) ini mereka peroleh melalui beliau (Nabi Muhammad), dan daripadanya mereka mempelajarinya. Beliaulah yang memerintahkan mereka untuk melakukannya. Mereka sebelum beliau bukanlah pengikut bagi mana-mana kitab yang beliau datang untuk menyempurnakannya, sebagaimana al-Masih (Nabi Isa) datang untuk menyempurnakan syariat Taurat.

Maka kelebihan-kelebihan para pengikut al-Masih dan ilmu-ilmu mereka, sebahagiannya berasal daripada Taurat, sebahagiannya daripada Zabur, sebahagiannya daripada nubuwwat (kenabian), sebahagiannya daripada al-Masih sendiri, dan sebahagiannya daripada orang-orang selepas baginda seperti al-Hawariyyin (para pengikut setia Nabi Isa). Mereka juga telah meminta bantuan daripada kata-kata para falasifah (ahli falsafah) dan selain mereka, sehingga mereka memasukkan—ketika mereka mengubah agama al-Masih—perkara-perkara daripada urusan orang kafir yang bertentangan dengan agama al-Masih ke dalam agama tersebut.

Adapun umat Muhammad Sallallahu 'Alaihi Wasallam, maka mereka sebelum kedatangan beliau tidak pernah membaca mana-mana kitab. Bahkan, secara umumnya mereka tidak beriman kepada Musa, 'Isa, Daud, serta Taurat, Injil, dan Zabur melainkan melalui perantaraan beliau. Maka beliaulah yang memerintahkan mereka untuk beriman kepada sekalian para Nabi, dan mengakui kesemua kitab-kitab yang diturunkan dari sisi Allah. Beliau juga melarang mereka daripada membeza-bezakan antara mana-mana rasul.

Maka Allah Ta'ala berfirman di dalam kitab yang beliau bawa:

{Katakanlah (wahai orang-orang yang beriman): "Kami beriman kepada Allah dan apa yang diturunkan kepada kami, dan apa yang diturunkan kepada Ibrahim, Ismail, Ishak, Yaakub, serta anak cucunya (keturunan Yaakub), dan apa yang diberikan kepada Musa dan 'Isa, serta apa yang diberikan kepada para Nabi dari Tuhan mereka. Kami tidak membeza-bezakan antara seorang pun dari mereka dan kami hanya berserah diri kepada-Nya."} [Al-Baqarah: 136] (136)

{Maka jika mereka beriman dengan seperti apa yang kamu telah beriman kepadanya, sungguh mereka telah mendapat petunjuk; dan jika mereka berpaling, maka sesungguhnya mereka berada dalam perpecahan (permusuhan). Maka Allah akan memelihara kamu dari (kejahatan) mereka. Dan Dialah Yang Maha Mendengar lagi Maha Mengetahui.} [Al-Baqarah: 137] .