منهاج السنة النبوية - جـ ٤

[Perkataan golongan Rafidhah (Syiah) mengenai keistimewaan dua belas Imam]

Dengan nama Allah Yang Maha Pemurah, lagi Maha Mengasihani.

Fasal (1).

Berkata si Rafidhah (Syiah): "[Aspek] (2) keempat (3): Bahawa golongan Imamiyyah mengambil mazhab mereka daripada para Imam yang maksum (terpelihara daripada dosa), yang terkenal dengan keutamaan, ilmu, zuhud (menjauhi kemewahan dunia), warak (sangat berhati-hati daripada perkara haram), dan sentiasa menyibukkan diri pada setiap masa dengan ibadah, doa (4), tilawah (bacaan) al-Quran, serta melaziminya sejak (5) zaman kanak-kanak sehingga ke akhir hayat.

Antara mereka ada yang mengajarkan ilmu-ilmu (6) kepada manusia. Dan telah turun berkaitan hak mereka (ayat): {Hal Ata} [Surah al-Insan: 1], ayat al-Tathir (penyucian), kewajipan mencintai mereka, ayat al-Ibtihal (mubahalah), dan selain itu.

Dahulu Ali [semoga Allah meredainya] (7) melakukan solat pada setiap hari dan malam sebanyak seribu rakaat, dan beliau membaca al-Quran di samping beratnya ujian yang beliau hadapi dengan peperangan dan jihad.

Maka yang pertama di antara mereka ialah Ali bin Abi Thalib [semoga Allah merediainya] (1). Beliau merupakan makhluk yang paling utama selepas Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam (2). Allah telah menjadikan beliau sebagai diri Rasulullah (3) melalui firman-Nya: {"dan diri kami serta diri kamu"} [Surah Ali 'Imran: 61]. Rasulullah telah mempersaudarakan beliau dan mengahwinkan beliau (4) dengan puteri Baginda. Keutamaan beliau tidaklah tersembunyi (5).

Telah zahir (muncul) daripadanya (6) banyak mukjizat (perkara luar biasa), sehingga ada satu kaum yang mendakwa sifat Rububiyyah (ketuhanan) pada dirinya (7) lalu beliau membunuh mereka. Kemudian terdapat golongan lain yang turut mengikut pendapat mereka sehingga ke hari ini, seperti golongan Ghulat (pelampau) dan Nusayriyyah.

Kedua-dua anak lelakinya merupakan cucu Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam (8), iaitu "ketua bagi para pemuda ahli syurga". Mereka berdua adalah Imam berdasarkan nas (dalil) daripada Nabi shallallahu 'alaihi wa sallam (9). Mereka berdua merupakan manusia yang paling zuhud (tidak mementingkan dunia) dan paling berilmu pada zaman mereka (10). Mereka telah berjihad (11) di jalan Allah dengan sebenar-benar jihad sehingga mereka terbunuh. Al-Hasan (12) pernah memakai kain suf (bulu yang kasar) di bawah pakaiannya yang mewah daripada...

Beliau (iaitu si Rafidhah) berkata: {Allah memerintahkan kamu mengenai (pembahagian pusaka untuk) anak-anak kamu, iaitu bahagian seorang anak lelaki menyamai bahagian dua orang anak perempuan} [Surah an-Nisa’: 11]. Dan Allah tidak menjadikan perkara tersebut khusus untuk umat sahaja tanpa melibatkan Baginda [selawat dan salam ke atas Baginda].

Maka dikatakan (sebagai jawapan):

Pertama: Tidak ada dalam keumuman lafaz ayat tersebut [perkara yang menunjukkan] (1) bahawa Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam diwarisi harta-Nya. Ini kerana Allah Ta’ala berfirman: {Allah memerintahkan kamu mengenai (pembahagian pusaka untuk) anak-anak kamu, iaitu bahagian seorang anak lelaki menyamai bahagian dua orang anak perempuan. Tetapi jika anak-anak perempuan itu lebih daripada dua orang, maka bahagian mereka ialah dua pertiga daripada harta yang ditinggalkan. Dan jika anak perempuan itu seorang sahaja, maka bahagiannya ialah separuh (harta itu). Dan bagi kedua-dua ibu bapa, masing-masing mendapat satu perenam daripada harta yang ditinggalkan, jika dia (si mati) mempunyai anak. Tetapi jika dia tidak mempunyai anak dan dia diwarisi oleh kedua-dua ibu bapanya, maka bahagian ibunya ialah satu pertiga. Jika dia mempunyai beberapa orang saudara, maka bahagian ibunya ialah satu perenam} [Surah an-Nisa’: 11].

Dan dalam ayat yang lain: {Dan bagi kamu ialah separuh daripada harta yang ditinggalkan oleh isteri-isteri kamu, jika mereka tidak mempunyai anak. Tetapi jika mereka mempunyai anak, maka kamu mendapat satu perempat daripada harta yang mereka tinggalkan} sehingga firman-Nya: {sesudah ditunaikan wasiat yang diwasiatkan atau sesudah dibayar hutangnya, dengan tidak mendatangkan mudarat (kepada waris)} [Surah an-Nisa’: 12].

Khithab (ucapan/seruan) ini merangkumi orang-orang yang dimaksudkan dalam ucapan tersebut, dan tidak ada di dalamnya perkara yang mewajibkan bahawa Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam termasuk dalam kalangan mereka yang diseru dengannya.

Huruf "kaf" dalam khithab (kata ganti nama diri kedua/kamu) merujuk kepada sesiapa yang dimaksudkan oleh al-Mukhatthib (Penutur/Allah). Maka, jika tidak diketahui bahawa individu tertentu itu dimaksudkan dalam ucapan tersebut, maka lafaz itu tidak merangkumi dia. Sehinggakan sekumpulan manusia berpendapat bahawa kata ganti nama (dhamair) secara mutlak tidak boleh dikhususkan (2), [maka apatah lagi dengan kata ganti nama untuk orang yang diseru (dhamir al-mukhatthab)?] (3). Ini kerana ia tidak merangkumi melainkan sesiapa yang dimaksudkan dalam ucapan tersebut sahaja, bukan orang yang tidak dimaksudkan.

Kalaulah diandaikan bahawa ia bersifat umum yang boleh dikhususkan, sesungguhnya ia tetap bersifat umum bagi mereka yang dimaksudkan dalam ucapan tersebut sahaja, dan tidak ada di dalamnya perkara yang menunjukkan bahawa Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam termasuk dalam kalangan orang yang diseru dengan perkara ini (4).

Riwayat Ali bin al-Husain dan al-Miswar bin Makhramah telah disebutkan sebelum ini dalam bahagian ini pada halaman 145. Riwayat Ali bin al-Husain adalah daripada al-Miswar bin Makhramah dalam: Muslim 4/1903 (Kitab Fadha’il al-Sahabah [Kelebihan para sahabat], Bab Fadha’il Fatimah [Kelebihan Fatimah]) dan di dalamnya... bahawa Ali bin al-Husain menceritakan kepadanya bahawa ketika mereka tiba di Madinah dari sisi Yazid bin Mu’awiyah, setelah peristiwa pembunuhan al-Husain bin Ali radhiyallahu 'anhuma, al-Miswar bin Makhramah bertemu dengannya... hadis tersebut dan di dalamnya disebutkan: "Sesungguhnya Ali bin Abi Thalib telah meminang anak perempuan Abu Jahal untuk dimadukan dengan Fatimah, lalu hal itu didengar oleh Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ketika Baginda sedang berkhutbah kepada orang ramai mengenai hal itu di atas mimbar Baginda ini, dan aku (al-Miswar) pada hari itu sudah baligh. Baginda bersabda: "Sesungguhnya Fatimah adalah sebahagian daripadaku, dan sesungguhnya aku bimbang terhadap agamanya (Fatimah)". Perawi berkata: Kemudian Baginda menyebutkan tentang menantu Baginda daripada Bani Abdu Syams, lalu Baginda memuji hubungan menantunya itu dengan sangat baik. Baginda bersabda: "Dia bercakap kepadaku dan dia benar (jujur), dan dia berjanji kepadaku lalu dia menepati janjinya untukku. Sesungguhnya aku tidaklah mengharamkan yang halal dan tidak pula menghalalkan yang haram, akan tetapi demi Allah, tidak akan berkumpul anak perempuan utusan Allah shallallahu 'alaihi wasallam dan anak perempuan musuh Allah di satu tempat yang sama buat selama-lamanya"".

Imam al-Nawawi berkata dalam syarahnya (ulasannya) terhadap Sahih Muslim 16/24: "Para ulama berkata bahawa dalam hadis ini terdapat pengharaman menyakiti Nabi shallallahu 'alaihi wasallam dalam apa jua keadaan dan dengan apa cara sekalipun, walaupun gangguan itu berpunca daripada perkara yang asalnya adalah mubah (harus) ketika Baginda masih hidup, dan ini berbeza dengan orang selain Baginda. Mereka (ulama) berkata: Sesungguhnya Nabi shallallahu 'alaihi wasallam telah memberitahu tentang keharusan pernikahan anak perempuan Abu Jahal bagi Ali melalui sabda Baginda shallallahu 'alaihi wasallam: "Aku tidak mengharamkan yang halal". Akan tetapi Baginda melarang daripada menghimpunkan (memadukan) antara keduanya disebabkan dua alasan yang dinyatakan secara jelas:

Pertama: Bahawa hal itu akan membawa kepada menyakiti hati Fatimah. Maka pada saat itu Nabi shallallahu 'alaihi wasallam akan merasa tersakiti, maka akan binasalah sesiapa yang menyakiti Baginda. Baginda melarang hal itu kerana kesempurnaan sifat kasih sayang Baginda terhadap Ali dan Fatimah.

Kedua: Kebimbangan akan berlakunya fitnah (ujian) ke atas Fatimah disebabkan oleh perasaan cemburu... dan ada kemungkinan bahawa yang dimaksudkan adalah: Pengharaman menghimpunkan keduanya (memadukan mereka), dan makna bagi: "Aku tidak mengharamkan yang halal" adalah: Aku tidak mengatakan sesuatu yang menyalahi hukum Allah. Maka apabila Allah menghalalkan sesuatu, aku tidak mengharamkannya, dan apabila Allah mengharamkannya, aku tidak menghalalkannya dan aku tidak akan diam daripada menyatakan pengharamannya, kerana diamku adalah satu penghalalan baginya. Maka termasuk dalam perkara yang diharamkan dalam pernikahan adalah menghimpunkan (memadukan) antara anak perempuan Nabi Allah dan anak perempuan musuh Allah".

Maka sebab (punca) hadis ini adalah tindakan Ali radhiyallahu 'anhu meminang anak perempuan Abu Jahal, dan sebab tersebut sudah pasti termasuk dalam maksud lafaz hadis itu. Ini kerana lafaz yang warid (datang) disebabkan oleh sesuatu sebab (1) tidak boleh dikeluarkan sebabnya daripada maksud lafaz tersebut (2), bahkan sebab itu wajib termasuk di dalamnya mengikut kesepakatan ulama.

Dan Baginda benar-benar telah bersabda dalam hadis tersebut: "Apa yang meragukan (menggelisahkan) Fatimah turut meragukanku, dan apa yang menyakitinya turut menyakitiku". Dan telah diketahui secara pasti bahawa tindakan meminang anak perempuan Abu Jahal untuk dimadukan dengannya telah meragukan (menggelisahkan) dan menyakiti Fatimah, dan Nabi shallallahu 'alaihi wasallam...

Adapun perkataan beliau: "Sesungguhnya sebab mereka berkata kepada Mu'awiyah: Sesungguhnya beliau adalah bapa saudara orang-orang beriman (khalu al-mu'minin) selain daripada Muhammad, adalah kerana Muhammad ini dahulunya mencintai 'Ali, manakala Mu'awiyah pula membencinya."

Maka dijawab: Ini juga adalah suatu pendustaan; kerana sesungguhnya [‘Abdullah] bin ‘Umar [adalah] lebih berhak (1) dengan gelaran ini berbanding kedua-dua mereka (Mu’awiyah dan Muhammad bin Abi Bakar). Beliau (‘Abdullah bin ‘Umar) tidak berperang baik bersama pihak ini mahupun pihak itu. Beliau merupakan seorang yang sangat mengagungkan ‘Ali, mencintainya, serta menyebutkan kelebihan-kelebihan dan kemuliaan-muliaannya. Beliau juga memberikan bai'ah (janji setia) kepada Mu'awiyah apabila orang ramai telah bersepakat menyokongnya tanpa beliau menentangnya. Malah, saudara perempuan beliau (‘Abdullah bin ‘Umar iaitu Hafsah) lebih mulia daripada saudara perempuan Mu'awiyah (iaitu Ramlah/Ummu Habibah), dan bapa beliau (‘Umar bin al-Khattab) lebih mulia daripada bapa Mu'awiyah (Abu Sufyan). Manusia juga lebih mencintai dan mengagungi beliau berbanding Mu'awiyah dan Muhammad (bin Abi Bakar). Namun begitu, beliau tidaklah masyhur dengan gelaran bapa saudara orang-orang beriman. Maka diketahuilah bahawa sebab bagi perkara tersebut (gelaran Mu’awiyah) bukanlah seperti apa yang disebutkan olehnya.

Selain itu, Ahli Sunnah mencintai orang-orang yang tidak memerangi ‘Ali dengan kecintaan yang lebih besar daripada kecintaan mereka kepada orang yang memeranginya. Mereka juga melebihkan orang yang tidak memeranginya ke atas orang yang memeranginya, seperti Sa'd bin Abi Waqqas, Usamah bin Zaid, Muhammad bin Maslamah (2), dan ‘Abdullah bin ‘Umar radhiyallahu 'anhum. Maka mereka ini adalah lebih afdhal (mulia) berbanding orang-orang yang memerangi ‘Ali di sisi Ahli Sunnah.

Mencintai ‘Ali dan meninggalkan perbuatan memeranginya (3) adalah lebih baik menurut ijma’ (kesepakatan) Ahli Sunnah berbanding membencinya dan memeranginya. Mereka (Ahli Sunnah) telah bersepakat atas kewajipan muwalat (memberikan kesetiaan) dan mencintainya. Mereka juga merupakan antara manusia yang paling kuat dalam membelanya serta menolak hujah orang yang mencelanya daripada kalangan Khawarij dan selain mereka daripada golongan Nawasib (pembenci 'Ali), akan tetapi setiap kedudukan itu ada perkataannya yang sesuai. Golongan Rafidhah tidak mungkin dapat menetapkan kewajipan memberikan kesetiaan kepadanya sebagaimana yang mampu dilakukan oleh Ahli Sunnah. Ahli Sunnah juga bersepakat dalam mencela golongan Khawarij yang merupakan golongan yang paling kuat kebencian dan permusuhannya terhadap beliau berbanding yang lain. Ahli Sunnah bersepakat atas kewajipan memerangi mereka (Khawarij), maka bagaimanakah si pendusta itu boleh mengadakan-adakan fitnah?...