إظهار الحق - جـ ٢

Bahagian Kedua pada menyatakan tentang kesalahan-kesalahan: Iaitu kesalahan-kesalahan yang selain daripada apa yang telah disebutkan dalam bahagian pertama.

Kesalahan \[1\]
Terdapat dalam ayat ke-40 daripada bab ke-12 dalam Kitab Keluaran bahawa tempoh masa tinggalnya bani Israil di Mesir adalah selama empat ratus tiga puluh tahun, dan ini adalah satu kesalahan, kerana tempoh masa ini sebenarnya hanyalah dua ratus lima belas tahun sahaja. Para ahli tafsir dan ahli sejarah mereka juga telah mengakui bahawa perkara itu adalah satu kesalahan sepertimana yang akan anda ketahui dalam bukti pertama daripada maksud ketiga dalam bab kedua.

Kesalahan \[2\]
Terdapat dalam bab pertama daripada Kitab Bilangan bahawa bilangan lelaki yang mencapai umur dua puluh tahun selain daripada golongan kabilah Lewi daripada kalangan bani Israil adalah lebih daripada enam ratus ribu orang, dan sesungguhnya golongan kabilah Lewi secara mutlak (sama ada lelaki mahupun perempuan) serta golongan wanita daripada kabilah-kabilah yang lain, begitu juga kanak-kanak lelaki mereka yang belum mencapai umur dua puluh tahun adalah terkeluar daripada bilangan ini. Perkara ini adalah satu kesalahan sebagaimana yang telah anda ketahui dalam perkara kesepuluh mengenai keadaan Taurat dalam fasal kedua.

...
Kesalahan \[3\]
Ayat kedua daripada Bab kedua puluh tiga daripada Kitab al-Istithna’ (Kitab Ulangan) adalah salah.

Kesalahan \[4\]
Telah berlaku pada ayat kelima belas daripada Bab keempat puluh enam daripada Sifru al-Takwin (Kitab Kejadian) penggunaan lafaz "tiga puluh tiga jiwa". Perkara itu adalah salah dan yang benarnya ialah "tiga puluh empat jiwa". Engkau juga telah mengetahui kesalahan yang ketiga dan keempat dalam perkara kesepuluh yang telah disebutkan tersebut.

Kesalahan \[5\]
Telah berlaku pada ayat kesembilan belas daripada Bab keenam daripada Sifru Samu’il al-Awwal (Kitab 1 Samuel) penggunaan lafaz "lima puluh ribu orang lelaki". Ia adalah kesalahan yang nyata, dan engkau akan mengetahuinya dalam al-Maqsad (maksud/tujuan) kedua daripada Bab kedua.

Kesalahan \[6\] dan \[7\]
Dalam Bab kelima belas daripada Sifru Samu’il al-Thani (Kitab 2 Samuel), telah berlaku pada ayat ketujuh penggunaan lafaz "empat puluh" dan pada ayat kelapan lafaz "Aram". Kedua-duanya adalah salah. Yang benarnya ialah lafaz "empat" bagi menggantikan "empat puluh", dan lafaz "Edom" bagi menggantikan "Aram", sepertimana yang akan engkau ketahui dalam al-Maqsad (maksud/tujuan) pertama daripada Bab kedua. Para penterjemah bahasa Arab telah mengubahnya lalu mereka menulis lafaz "empat". ...

(Mughalatah [kekeliruan] kedua) Bahawa al-Masih (Nabi Isa) عليه السلام telah bersaksi atas kebenaran kitab-kitab Perjanjian Lama. Sekiranya kitab-kitab itu telah diselewengkan, nescaya baginda tidak akan mengakuinya, bahkan sepatutnya baginda mewajibkan orang-orang Yahudi untuk mengakui penyelewengan tersebut.

Maka aku (penulis) menjawab: Pertama, sesungguhnya tidak terbukti adanya al-Tawatur al-Lafzi (penyampaian secara lisan yang mutawatir/bersambung oleh orang ramai) bagi kitab-kitab Perjanjian Lama dan Perjanjian Baru. Juga tidak dijumpai sanad (rantaian perawi) yang bersambung sampai kepada para penulis asalnya sebagaimana yang telah kamu ketahui dalam Fasal Kedua daripada Bab Pertama.

Kamu juga telah mengetahui sebahagian daripadanya berkenaan Kitab Ester dalam bukti pertama daripada tujuan kedua, dan berkenaan Injil Matius dalam bukti kelapan belas daripada tujuan ketiga. Kamu juga akan mengetahui tidak lama lagi berkenaan Kitab Ayub dan Kitab Kidung Agung (Song of Solomon) bahawa telah terbukti adanya segala jenis penyelewengan padanya.

Penyelewengan juga telah terbukti dilakukan oleh ahli agama mereka sendiri untuk menyokong sesuatu masalah atau menolak bantahan, sebagaimana yang telah kamu ketahui tidak lama lagi dalam pendapat yang ketiga puluh. Maka kitab-kitab ini menjadi diragui di sisi kami. Oleh itu, hujah ke atas kami tidak boleh disandarkan dengan sebahagian ayat-ayat daripada kitab-kitab ini kerana ada kemungkinan ia adalah tambahan yang dimasukkan oleh orang Kristian daripada kalangan ahli agama pada akhir abad kedua atau pada abad ketiga. Perbuatan ini dilakukan untuk menghadapi kumpulan Ebionit, kumpulan Marcionit, dan kumpulan Manichaeisme.

Penyelewengan-penyelewengan ini dianggap lebih kuat (untuk diterima) selepas mereka kerana ia menyokong isu-isu yang diterima oleh mereka, sebagaimana yang mereka lakukan semasa menghadapi kumpulan Arius dan Eutyches. Penyelewengan ini terus diutamakan selepas zaman mereka kerana ketiga-tiga kumpulan yang disebutkan tadi mengingkari kitab-kitab Perjanjian Lama sama ada keseluruhannya atau kebanyakannya.

Kamu telah mengetahui pengingkaran kumpulan pertama dalam huraian kedua daripada jawapan kekeliruan pertama. (Bel berkata) dalam sejarahnya ketika menjelaskan keadaan kumpulan Marcionit: "Kumpulan ini meyakini bahawa terdapat dua tuhan, yang pertama adalah pencipta kebaikan dan yang kedua adalah pencipta keburukan. Mereka berkata: Sesungguhnya Taurat dan seluruh kitab Perjanjian Lama diberikan oleh tuhan yang kedua, dan semua ini bercanggah dengan Perjanjian Baru." Demikianlah tamat kata-kata beliau.

Lardner berkata pada halaman 486 daripada jilid kelapan dalam tafsirnya ketika menjelaskan keadaan kumpulan ini: "Mereka berkata bahawa tuhan orang Yahudi bukanlah bapa kepada Isa, dan Isa datang untuk menghapuskan syariat (hukum-hakam)..."

...Pertama, dan dia (penulis tersebut) adalah seorang Yahudi yang taasub (fanatik), maka tidak dapat digambarkan bahawa dia akan menyalahi Taurat tanpa keperluan yang mendesak, sedangkan dia meyakini bahawa ia adalah kalam Allah (firman Allah).

Dan aku berkata yang ketiga, sekiranya kita menerima bahawa kitab-kitab yang ada sekarang ini telah wujud pada zaman al-Masih (Nabi Isa), dan Baginda serta para Hawariyyun (pengikut setia Nabi Isa) telah memberikan kesaksian terhadapnya, maka kami katakan: Sesungguhnya tuntutan kesaksian mereka hanyalah setakat ini sahaja, iaitu bahawa kitab-kitab tersebut memang berada di sisi orang Yahudi pada waktu itu, sama ada ia adalah hasil karangan orang-orang yang disandarkan kepadanya atau pun tidak. Begitu juga sama ada kisah-kisah yang terkandung di dalamnya itu benar, atau sebahagiannya benar dan sebahagiannya lagi adalah dusta.

Dan kesaksian tersebut tidaklah bermaksud bahawa setiap kitab itu adalah hasil karangan orang yang dinamakan padanya, dan tidak juga bermaksud bahawa setiap keadaan yang terkandung di dalamnya adalah benar sama sekali. Malah, jika al-Masih dan para Hawariyyun menukilkan sesuatu daripada kitab-kitab ini, perbuatan menukil itu sendiri tidaklah mewajibkan kebenaran perkara yang dinukilkan itu sehingga ia tidak perlu lagi untuk dikaji.

Benar, sekiranya al-Masih menyatakan dengan jelas pada mana-mana bahagian atau hukum daripada hukum-hakamnya bahawa ia adalah daripada sisi Allah, dan kenyataan Baginda itu juga sabit (terbukti) melalui al-Tawatir (penyampaian orang ramai yang mustahil bersepakat untuk berbohong), maka ia adalah benar sepenuhnya. Manakala selain daripada itu, ia tetap diragui dan memerlukan kepada al-Tahqiq (kajian yang mendalam).

Dan aku tidak mengatakan perkara ini berdasarkan pendapat dan al-Ijtihad (usaha pemikiran) aku sendiri, bahkan para pengkaji daripada kumpulan Protestant telah merujuk kepadanya pada akhirnya. Jika tidak, nescaya mereka tidak akan mempunyai tempat berlindung atau jalan keluar daripada tangan orang-orang yang mereka panggil sebagai ateis (orang yang tidak percaya tuhan), yang mana bumi Eropah telah dipenuhi dengan kewujudan mereka.

Seorang pengkaji daripada kumpulan Protestant bernama Paley berkata dalam bab ketiga daripada bahagian ketiga dalam kitabnya yang dicetak pada tahun 1850 di bandar London: "Tidak diragukan lagi bahawa pemberi syafaat kami (Nabi Isa) telah bersabda bahawa Taurat itu adalah daripada sisi Allah, dan aku menganggap mustahil jika permulaan dan kewujudannya adalah daripada selain Allah. Terutamanya jika kita perhatikan bahawa orang-orang Yahudi — yang mana mereka adalah orang-orang yang matang dalam beragama tetapi dalam perkara-perkara lain seperti seni peperangan dan perdamaian mereka adalah seperti kanak-kanak — mereka sangat berpegang teguh dengan al-Tawhid (mengesakan Allah). Masalah-masalah yang mereka bincangkan tentang Zat Allah dan Sifat-Sifat-Nya juga adalah baik, sedangkan orang-orang lain pula mempercayai tuhan-tuhan yang banyak. Dan tidak diragukan lagi bahawa pemberi syafaat kami telah mengakui kenabian kebanyakan penulis Perjanjian Lama (Old Testament), dan wajib ke atas kita sekalian orang Kristian untuk..."

... Dan begitulah juga keadaan kitab-kitab yang lain. Sekiranya penyaksian al-Masih (Nabi Isa) dan al-Hawariyyun (para pengikut setianya) telah mensabitkan (membuktikan) kebenaran setiap satu bahagian daripada kitab-kitab al-'Ahd al-'Atiq (Perjanjian Lama), maka sudah tentu tidak akan ada ruang langsung bagi perbezaan-perbezaan yang sangat ketara yang berlaku dalam kalangan ulama Kristian terdahulu dan terkemudian. Maka secara adilnya, apa yang dikatakan oleh Paley adalah kemuncak usaha mereka dalam bab ini. Tanpa mengakui apa yang beliau katakan, mereka tidak akan mempunyai jalan keluar. Bagaimana tidak, sedangkan kamu telah mengetahui dalam bukti ke-16 daripada al-Maqsad (tujuan) yang pertama, bahawa ulama Yahudi dan Kristian telah bersepakat bahawa Ezra telah melakukan kesilapan dalam kitab pertama daripada Akhbar al-Ayyam (Tawarikh). Kitab ini juga termasuk dalam kitab-kitab yang al-Masih (Nabi Isa) saksikan kebenarannya menurut dakwaan mereka. Jika mereka tidak menerima hasil kajian Paley, maka apakah yang mereka akan katakan dalam membenarkan kesilapan ini?

Kemudian saya katakan: Keempat, sekiranya kita mengandaikan—sebagai suatu andaian dan perkara yang mustahil—bahawa penyaksian al-Masih (Nabi Isa) dan al-Hawariyyun (para pengikut setianya) adalah pembenaran bagi setiap bahagian dan setiap kata-kata daripada kitab-kitab ini, maka perkara tersebut juga tidak memudaratkan (menjejaskan hujah) kita. Hal ini kerana telah sabit (terbukti) bahawa mazhab (pendapat) majoriti ulama Kristian seperti Justin, Augustine, dan Chrysostom daripada kalangan orang terdahulu, serta mazhab (pendapat) seluruh penganut Katolik, serta Selber, Geis, Dr. Cribb, Whitaker, Adam Clarke, Humphrey, dan Watson daripada kalangan ulama Protestan adalah: Bahawa orang Yahudi telah melakukan al-Tahrif (pengubahan/penyelewengan) terhadap kitab-kitab tersebut selepas zaman al-Masih (Nabi Isa) dan al-Hawariyyun (para pengikut setianya), sebagaimana yang telah kamu ketahui secara terperinci dalam al-Hidayah (petunjuk) yang ketiga.

Seluruh ulama Protestan juga terpaksa mengakui di kebanyakan tempat dan mereka berkata: Sesungguhnya orang Yahudi telah melakukan al-Tahrif (pengubahan/penyelewengan) sebagaimana yang telah kamu ketahui dalam tiga al-Maqasid (tujuan). Sekarang kita bertanya kepada mereka: Adakah tempat-tempat yang mereka akui telah berlaku al-Tahrif (pengubahan/penyelewengan) padanya itu sudah pun diubah pada zaman al-Masih—‘alaihis salam (salam sejahtera ke atasnya)—dan al-Hawariyyun (para pengikut setianya), namun dalam masa yang sama mereka tetap menyaksikan kebenaran setiap satu bahagian dan setiap kata-kata daripada kitab-kitab ini? Ataupun tempat-tempat tersebut belum diubah pada masa itu, sebaliknya ia diubah selepas zaman mereka? Kemungkinan yang pertama adalah sesuatu yang tidak akan berani diucapkan oleh sesiapa yang mempunyai pegangan agama. Manakala kemungkinan yang kedua pula tidak menafikan penyaksian tersebut, dan itulah yang dimaksudkan. Oleh itu, penyaksian tersebut tidak memudaratkan (menjejaskan hujah) terhadap al-Tahrif (pengubahan/penyelewengan) yang berlaku selepasnya. Adapun apa yang mereka katakan bahawa sekiranya sabit (terbukti) berlakunya al-Tahrif (pengubahan/penyelewengan) oleh orang Yahudi, nescaya al-Masih (Nabi Isa) akan mewajibkan mereka ke atas perkara ini...